1954-1966: Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

Η ιστορία του συλλόγου μας ξεκινά το 1954, όταν μια παρέα φιλάθλων από την περιοχή του Προφήτη Ηλία αποφάσισε να ιδρύσει ένα αθλητικό σωματείο. Πρώτος πρόεδρος της ομάδας ήταν ο Γ. Τζενευράκης, αλλά πρωτεργάτης της κίνησης ήταν ο Γιάννης Λουκάς. Ο κορυφαίος παράγοντας που έχει περάσει από το λόφο, μια μορφή που έχει αποκτήσει πια μυθικές διαστάσεις, ένας άνθρωπος που η παρουσία του ενέπνεε απόλυτο σεβασμό. Η αρχική ονομασία του σωματείου ήταν "Ποδοσφαιρική Εκδρομική Ένωσις Προφήτου Ηλίου Πειραιώς". Το 1957 η ονομασία πήρε την σημερινή της μορφή, αν και για αρκετά χρόνια ακόμη ο σύλλογος αναφερόταν ακόμη ως "Ένωσις Προφήτου Ηλίου". Ως χρώματα επιλέχθηκαν αρχικά το πράσινο και το άσπρο. Μερικά χρόνια αργότερα (γύρω στα τέλη της δεκαετίας του '60) ο συνδυασμός αυτός εγκαταλείφθηκε (για... ευνόητους λόγους!), και επιλέχθηκαν το κόκκινο και το μπλε. Έχει ενδιαφέρον να δούμε για ποιο λόγο έγινε αυτή η επιλογή: Η επικρατέστερη άποψη λέει πως οι μισοί σύμβουλοι ήταν ολυμπιακοί (που ήθελαν κόκκινο-άσπρο) και οι άλλοι μισοί εθνικοί (που ήθελαν μπλέ-άσπρο). Έτσι επιλέχθηκε η μέση λύση! Αγωνιστικά, ο σύλλογος είχε διαρκώς ανοδική πορεία, και είναι χαρακτηριστικό ότι στο πρώτο αυτό ιστορικό κομμάτι, δεν γνώρισε ούτε μία φορά τον υποβιβασμό (προς το παρόν αναφερόμαστε μόνο στο ποδόσφαιρο). Η πρώτη συμμετοχή της ομάδας στο πρωτάθλημα έγινε το καλοκαίρι της ιδρυτικής χρονιάς στην δόκιμο κατηγορία. Επειδή εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλά ανεξάρτητα σωματεία, η ΕΠΣΠ διοργάνωνε τέτοιου είδους "δοκιμαστικά" πρωταθλήματα, και όποια ομάδα πήγαινε καλά, αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά, έπαιρνε άδεια για να συμμετέχει στις κανονικές κατηγορίες. Στο πρωτάθλημα του 1954 ο Προφήτης Ηλίας είχε πολύ καλή παρουσία, κερδίζοντας έτσι μια θέση στο επόμενο πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας Πειραιά, που ξεκίνησε στο τέλος της ίδιας χρονιάς. Παρότι πήγε πολύ καλά, τερματίζοντας στην τέταρτη θέση, η αναδιάρθρωση που επέβαλλε η ΕΠΣΠ μας έστειλε στη νεοσύστατη Δ' Κατηγορία. Δύο χρόνια μετά (πάλι χάρι σε αναδιάρθρωση), ο Προφήτης επιστρέφει στην Γ' Κατηγορία, για να έρθει η πολυπόθητη άνοδος στην Β' το 1960. Εν τω μεταξύ στο σωματείο έμπαιναν και άλλοι παράγοντες: Σπουδαιότεροι ήταν ο Βαγγέλης Παλληκαράς, ένας ακούραστος εργάτης του συλλόγου που διετέλεσε για πολλά χρόνια πρόεδρος, και ο Νίκος Γιαννακόπουλος, αργότερα πρόεδρος της ΕΠΣΠ και στενός συνεργάτης του μεγάλου Παναγιώτη Σαλπέα. Οι πρώτοι καλοί παίκτες, όπως ο χαρισματικός σέντερ-φορ Κοιλάκος (που επέστρεψε ως παίκτης-προπονητής το '64), ο τερματοφύλακας Επιτρόπουλος και πολύ αργότερα ο χαφ Γιαννούλης έπαιρναν μεταγραφή, όλοι για τον Εθνικό. Όμως οι λόφος είχε πάντα την ευχέρεια να αναδεικνύει νέους "τοπικούς ήρωες". Κατ' αρχήν ο εξτρέμ Ψυλλάκης, ο καλύτερος ίσως παίκτης αυτών των πρώτων ετών. Αλλά και άλλοι, όπως το επιθετικό δίδυμο Ζωνιάδης-Σκαρώνης, με πάρα πολλά γκολ και προσφορά, ο Ψιμόπουλος, που ξεκίνησε σαν επιθετικός και κατέληξε τερματοφύλακας,  ο δυναμικός αμυντικός χαφ Δαδημόπουλος, ο μπαλαδόρος ακραίος επιθετικός Καράμπελας. Λίγο αργότερα, στη δεύτερη φουρνιά ποδοσφαιριστών, εμφανίστηκε ο πιστός παικταράς Γκόλφης, ο τρομερός Βαγγέλης Κοντός, ένα οχτάρι της εποχής που έκανε τα πάντα στο γήπεδο, ο αγνός Προφητηλιώτης Αλέκος Βασιλείου, που έπαιζε έξω δεξιά, ο χαφ Βαγγέλης Κονδυλόπουλος, κι αυτός με τρομερή προσφορά από πολλές θέσεις, ο Γιάννης Κουμπράκης, που έτρεχε ασταμάτητα για ενενήντα λεπτά. ο επίσης πολύ σπουδαίος χαφ Βαλούρδος, και φυσικά πολλοί ακόμη, που στήριξαν το σωματείο στα δύσκολα, όσο και όμορφα, πρώτα χρόνια, που οι φίλαθλοι ακολουθούσαν παντού την ομάδα, αλλά και τα επεισόδια ήταν... στην ημερήσια διάταξη των αγώνων.
Το πιγκ-πογκ, ένα τμήμα που δεν υπάρχει πια, ήταν αυτό που δόξασε όσο κανένα άλλο τον σύλλογο, κάνοντας τον γνωστό σε όλη την Ελλάδα. Τα πρώτα βήματα έγιναν το 1956, και υπό την καθοδήγηση του Γιάννη Λουκά, που έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στην εξέλιξη του αθλήματος στην Ελλάδα, ο Προφήτης Ηλίας δημιούργησε σιγά-σιγά μια πανίσχυρη ομάδα. Το 1962, με την Ελβίρα Μαστραντώνη και την "μαγική" 13χρονη Μαρία Λουκά, το σωματείο πετυχαίνει το ακατόρθωτο: Μια ομάδα της γειτονιάς με ιστορία μόλις 8 ετών κατακτά πανελλήνιο τίτλο, αυτόν του διασυλλογικού γυναικών. Το ασκητήριο (επί της οδ. Ελ. Βενιζέλου) γεμίζει συνεχώς από παιδιά που ενδιαφέρονται για το άθλημα, σε μια πολύ περίεργη κατάσταση, γιατί το πιγκ-πογκ θεωρούταν τότε... ημί-παράνομο(!), καθώς εντασσόταν στον κατάλογο "τυχερών παίγνιων"!
Το μπάσκετ έκανε κι αυτό τα πρώτα του βήματα εκείνη την εποχή. Το 1958 δημιουργήθηκε ομάδα, που εμφανίσθηκε στο πρωτάθλημα της Γ' Κέντρου, όπου σε δέκα αγώνες υπέστη ισάριθμες ήττες. Και ενώ την επόμενη χρονιά υπήρξε βελτίωση, όταν προσλήφθηκε ως προπονητής ο Θ. Βαμβακούσης (παίκτης του Ολυμπιακού), το ενδιαφέρον για το τμήμα σταδιακά ατόνησε, και έτσι περιήλθε σε αδράνεια για είκοσι περίπου χρόνια.